Zaskakujące wątki w Nad Niemnem

Przeczytasz w:1 min., 49 s.

Za nami kolejne Narodowe Czytanie w złotoryjskim Rynku. Tym razem przez ponad trzy godziny kilkudziesięciu złotoryjan w szerokim przedziale wiekowym i różnej profesji recytowało fragmenty powieści Elizy Orzeszkowej – z domu Pawłowskiej (zbieżność nazwisk raczej przypadkowa) – “Nad Niemnem”.

Fabuła znana, przynajmniej powinna takową być, więc o niej sza. Natomiast moją uwagę zwróciły dwa wątki i żałować tylko wypada, że autorka nie poświęciła im więcej uwagi w swojej epokowej powieści.

Pierwszy dotyczył zmian klimatycznych. Tak, tak. Już pod koniec XIX wieku autorka zauważyła, że coś niepokojącego dzieje się w przyrodzie:

“Wszystko tu było nie tak, jak teraz, ale okropniej i dziczej. Po puszczy chodziły stada żubrów, turów, niedźwiedziów, dzików i wilków, w gałęziach czaiły się drapieżne jastrzębie i krogulce, szerokimi skrzydłami łopotały krzywodzióbe orły. Nocami wyły puszczyki i po drzewach wieszały się rysie, w ciemności oczami jak latarniami świecące. Czasem kruki i kawki czarną chmurą zakrywały niebo, a dzikie konie napełniały zacisznoście leśne grzmotem swoich kopyt i przeraźliwym wiżdżeniem.”

To jeszcze jakby nic takiego. A i owszem ludzie powoli czyniąc sobie ziemię poddaną wybijali na potęgę zwierzynę, nie powodowało to jednak zmian klimatycznych. Ale jak wytłumaczyć następny fragment?

“Nad rzeką i na wszelakich mokrych miejscach lęgło się wielkie mnóstwo obrzydłych żab, tarakanów, wężów i jaszczurek.

I rzeka ta nie była taka jak teraz. Głębinę i prędkość miała ogromniejsze. Wody były wtedy nadmiar silne i gniewliwe. Rozlewały się daleko i o ziemię biły, koryta w niej sobie prując, czego do dzisiejszego dnia te parowy pamiątką ostały. A po zimie, wiosenną porą, kry szły ogromne

by stada koni dęba stających albo szklanne góry przez słonko, co się w nich przeglądało, tęczami nalane.”

Wypisz, wymaluj to jakby o dzisiejszej Odrze, albo Wiśle można w ten sposób napisać, a za stan taki zmiany klimatyczne odpowiedzialnym uczynić.

Drugi wątek dotyczył krytyki konsumpcjonizmu, gdy z ust Witolda Korczyńskiego pod adresem kuzynek takie oto słowa padają:

“One same, mój ojcze, są całe jednym grzechem przeciw zdrowemu rozsądkowi i postępowi kobiet popełnionym… — z wybuchającym na nowo zapałem zaczął Witold.

— To są, mój ojcze, konsumentki, które z pewnością nic nigdy dla cywilizacji nie wyprodukują.”

Szkoda wielka, że Eliza Orzeszkowa tych wątków nie pogłębiła.

PS

Oczywiście powyższe w kategoriach niezbyt wyszukanego żartu traktować należy.

About Post Author

admin

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Poprzedni post Alkohol i edukacja
Następny post Duch Zamku Grodziec